Sıkıntılı günler yaşıyoruz.Yaşananlar herkes gibi benim de çok canımı acıtıyor.Gencecik şehitler,üç günlük askerken patlamayla ölen 25 genç,daha iyi bir yaşam için ölen mülteciler,lafın nereye gittiğini düşünmeyen yöneticiler,eğitimin varacağı durum....
Elim bir türlü yazmaya gitmedi.Bu lafı artık hiç sevmiyorum ama,hayat devam ediyor.Devam eden hayat,ölenlerin yakınları için bundan sonra aynı hayat mı acaba?
O anneler,babalar,abiler,ablalar,eşler ve çocuklar için herşey eskisi gibi mi?
Hep bir tarafları kırık ve hüzünlü.Hayat bazılarına çok acımasız.
Benim ruh halim işte böyle..Üzgün,kırgın,kendimi çaresiz hissediyorum.
Elişlerimle kendimi oyalamaya çalışıyorum.
Bu kediyi görür görmez çok sevdim.Hatta tatile bile götürüp işlemeye devam ettim.
Horozlu yastığımı daha önce görmüştünüz.
Yastıklarımı piknikte görüntülemek istedim.
Çok tatlı bakıyor.Yerim senin o gözlerini ,pembe burnunu...
Yazın son günlerini değerlendirmek lazım...
Hoşçakalın.
